Γιάννης   Τσαρούχης      Νίκος   Καββαδίας

100   χρόνια από τη  γέννηση  τους         1910 -  2010

Η εφημερίδα μας  χαιρετίζει τις  γιορτές  μνήμης   που εκτελούνται σ όλη την  Ελλάδα  των    100 χρόνων        από την    γέννηση  2 λαμπρών  Ελλήνων     του  Γιάννη  Τσαρούχη  ζωγράφου και  Νίκου  Καββαδία  ποιητή .

Γεννημένοι   το 1910   ,συμμαθητές   και  φίλοι  μεγαλωμένοι   στη    Καστέλα  του   Πειραιά

μέγιστοι  καλλιτέχνες   της  ζωγραφικής     και της  ποίησης   ο μεν   Γ.  Τσαρούχης   πάντα  δήλωνε   \< έμαθα   πολλά  από  πολλούς  , όμως  θα  ήμουν  ένα  τίποτα  αν  δεν είχα  δει  μικρό  παιδί  το  εξαίσιο  φως  του  Πειραιά > ο δε  Ν Καββαδίας  βιωματικός  περιπλανητής  των θαλασσών  όλου του  κόσμου , μας  περιφέρει  ακατάπαυστα    και στη ζωή της  μήτρας  της θάλασσας  , στα  λιμάνια , με  κατ εξοχήν   ελληνικό   γλωσσάρι.

Καλλιτέχνες   και  ερευνητές  του  βάθους  της  καθημερινότητας    απεικονίζουν με μοναδική  ευαισθησία  και  αισθητική  την  αγάπη  για τη ζωή    ο καθένας από το μετερίζι  του  .

Υπάρχουν  πολλοί ειδικοί που  καταγράφουν   και αναλύουν με λεπτομέρειες την  τέχνη τους όμως  για μας  τους   καθημερινούς    ανθρώπους   θα  παραμείνουν  ορόσημα  για την  οξυδέρκεια    καταγραφής της  ανθρώπινης   ύπαρξης.

Γιάννη  Τσαρούχη ,   Νίκο   Καββαδία

Η χαρά   ότι    η τέχνη  σας  είναι   βαθύτατα   Ελληνική,  θα  μας δείχνει  τον   μπούσουλα κάθε  φορά   που θα  κινδυνεύουμε :

ΝΑ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΛΛΑΔΑ

Νανα  Ιωαννιδου

nanajeann@yahoo.gr

Καταζητείται ο επιπλοποιός που έκλεισε τα όνειρα μας σε ντουλάπι!

Greek Money

Τους τελευταίους μήνες, κάθε φορά που κάποια ριζική κίνηση γίνεται στη χώρα, σκέφτομαι με χαρά, δεν μπορεί τώρα πιάσαμε πια πάτο κάτι καλό θα γίνει και κάθε φορά διαψεύδομαι οικτρά. Γιατί, όσο κι αν ακούγεται παιδαριώδες, μέσα μου θέλω να ελπίζω ότι δεν χάθηκαν όλα και κάπου θα φανεί κάποιο φως. Δυστυχώς όμως οι άνθρωποι που κρατάνε τις τύχες μας και την τύχη της χώρας στα χέρια τους επιμελώς, καθημερινά και με αδιάλειπτα με διαψεύδουν.

Έτσι, όταν ξεκίνησε η εξεταστική για τη Siemens, και έσκασε το θέμα Μαντέλη και όταν είδα και τις κινήσεις για το σπίτι του Τσοχατζόπουλου, έστω και αν με τη λογική μου δεν το πίστευα, κάπου βαθιά μέσα μου μια φωνή μου έλεγε ότι ίσως να μπεί μια τάξη στη χώρα. Έστω και αργά, αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που βιώνουμε ίσως και να πλήρωναν τελικά το τίμημα. Και ξαφνικά έσκασε το e-mail Κάτσικα με τις γελοίες μεταφράσεις, τους διαξιφισμούς των δύο κομμάτων για το ποιος είναι ο πιο άχρηστος και ποιος ο λιγότερο κλέφτης. Στο ίδιο έργο θεατές και πάλι.

Δεν είναι το λάθος της μετάφρασης τόσο, που επιδεικνύει  τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι πολιτικοί μας τα  θέματα τα οποία καλούνται να διαχειριστούν. Είναι που ενώ, όπως μάθαμε σήμερα από το άρθρο της κ. Αριστέας Μπουγάτσου στην Ελευθεροτυπία, ο κ. Κάτσικας έχει θέμα με την υπόθεση Siemens, μόνο που δεν αφορά τον επιπλοποιό του, αλλά λογαριασμό του στην Ελβετία ο οποίος έχει παγώσει και ελέγχεται για ξέπλυμα χρήματος από την εν λόγω εταιρεία. Και ενώ συντρέχει ένα τόσο σοβαρό θέμα για τον κ. Κάτσικα, τελικά καλέστηκε να καταθέσει στην εξεταστική για τον cabinet man, ενώ φαντάζομαι ότι θα έπρεπε να τον είχαν καλέσει πολύ νωρίτερα για το θέμα του λογαριασμού. Επίσης η φαιδρότητα της επιτροπής και το πόσο εξυπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα των δύο μεγάλων κομμάτων, φαίνεται και από το ότι το e-mail διέρευσε στα ΜΜΕ πριν δοθεί στα μέλη της επιτροπής, όπως είπε σήμερα και ο κ. Παπαδημούλης,  από υπουργό της κυβέρνησης. Πραγματικά δεν έχω σχόλιο.

Φυσικά θα ήθελα να θέσω και το απλό ερώτημα, αν στο διπλανό διαμέρισμα της πολυκατοικίας μου γίνει φόνος, η αστυνομία δεν θα με καλέσει να καταθέσω τι άκουσα ή τι είδα; Φυσικά και ναι. Η επιτροπή γιατί δεν καλεί επιχειρηματίες, όπως για παράδειγμα ο κ. Κόκκαλης, να καταθέσουν αν γνωρίζουν  κάτι σχετικά με το θέμα; Δεν είναι λογικό, επιχειρηματίες που βρίσκονταν κοντά στη Siemens αλλά και στο ελληνικό κράτος, να είχαν παρατηρήσει κάτι που αξίζει τον κόπο να το καταθέσουν;

Το ότι οι εξεταστικές επιτροπές έγιναν από τα δύο μεγάλα κόμματα, μόνο για να συγκαλύψουν και  να βγάλουν στην επιφάνεια  κάτι ελάχιστο και πολιτικά ανίσχυρο να τους βλάψει, όπως είναι η υπόθεση Μαντέλη το ξέραμε. Απλά κάτι ανόητοι σαν και εμένα κάναμε το λάθος να ελπίζουμε. Να ελπίζουμε όχι σε κάτι σπουδαίο, αλλά σε κάτι κακό, ότι δηλαδή πιάσαμε πια πάτο και δεν υπάρχουν περιθώρια για αστεία. Όμως οι πολιτικοί μας για μια φορά ακόμα μας αντιμετωπίζουν όπως ο Κολόμβος τους ιθαγενείς ή οι ρωμαίοι αυτοκράτορες τον όχλο. Μας χαρίζουν καθρεφτάκια και ρίχνουν αίμα στην αρένα για να μας κλείσουν το στόμα και να ικανοποιήσουν τα πρωτόγονα ένστικτά μας.