Κουτούκια κι άλλα …. Παρεμφερή

Κουτούκια κι άλλα …. Παρεμφερή

Τώρα που η παλιά Αθήνα έχει οριστικά χαθεί και οι < γλεντζέδων παρέες > τους πάτησε το τραίνο! πρέπει να καταθέσουμε τις μαρτυρίες μας , μιας άλλης εποχής που ζήσαμε όχι νοσταλγώντας ,γιατί η ζωή προχωρά μπροστά χωρίς να

μας ρωτήσει και οι αλλαγές είναι ριζικές και καθολικές , αλλά σαν μνήμες μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί

Από τα τέλη του 1950 έως το 67( η χούντα λεηλάτησε τη ζωή μας και μετά το 73 -90 όλα σιγά σιγά άλλαζαν ) εκτός των μεγάλων ιστορικών και πολιτικών γεγονότων , οι Αθηναίοι ζούσαν την καθημερινότητά τους και για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία είχαν την αυλίτσα του σπιτιού τους, τις γιορτές τους ,

τα καφενεία - μόνο τότε για άνδρες - φούλ από πρεφαδόρους ! και

το Σαββάτο επί το πλείστον , μοναχικοί άνθρωποι και φιλικές παρέες έπρεπε να ραντιστούν με οίνο βαρελίσιο! και οι τραγουδιστικές παρέες να ευφρανθούν από αυτόν και να τραγουδήσουν μέχρι πρωίας .

Μιλάμε για εποχές όπου ακόμα δεν είχε δοθεί αμνηστία στους πολιτικούς

κρατούμενους (το 62 δόθηκε και το 67 τους ξαναμάζεψαν !)τηλεόραση δεν υπήρχε, ούτε τηλέφωνα είχαμε ακόμα , και πολλοί ούτε ραδιόφωνο

μια και όταν δεν είχες να πληρώσεις την συνδρομή του , ερχόταν ο υπάλληλος της ραδιοφωνίας και στο σφράγιζε!

Προς τα τέλη του 50 οι άνθρωποι προσπαθούσαν , αυτά τα χρόνια ,να ζήσουν τις οικογένειες τους με πολύ απλά πράγματα ,έτσι τα κουτουκάκια ,οι μπακαλοταβέρνες ,τα υπόγεια καρβουνιάρικα που πουλούσαν και κρασί ,

μ ένα κεφτεδάκι ,λίγες σαρδελίτσες παστές , πατατούλες τηγανιτές

αλλά και μπακαλιάρο τηγανιτό παστό και μαριδάκι προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν τον πελάτη! επειδή δε σε όλα αυτά καθοριστικό ρόλο έπαιζε το καλό βαρελίσιο κρασί για να μαζευτεί η παρέα , αν δεν υπήρχε μεζές , κανένα πρόβλημα, οι τσέπες !!! όλων μας ήταν από λιχουδιές γεμάτες !!! απο κεφτεδάκια έως στραγάλια και φυστίκια κι από κορνεμπίφ μέχρι τυρο- κοπανιστή!!!

Σ`ολες τις συνοικίες των Αθηνών από Κηφισιά ,κέντρο Αθηνών , Πειραιά μέχρι τα ξύλινα παραγκάκια του Περάματος και από Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι το Καλαμάκι Αλίμου < ων ουκ έστιν αριθμός > τέτοιων εντευκτηρίων!!!

Βέβαια δεν ένοιωσα στα 18 μου να γίνω κουτουκόβιος …. κρασοπατέρας ! όμως……..

Σαν σπουδαστές ωδείων κλασσικού τραγουδιού δύο ήταν τα σπουδαστήρια μας .

Οι χορωδίες της εκκλησίας και αυτά τα εντευκτήρια ! που πηγαίναμε με την παρέα μας εδώ πρέπει να προσθέσω

και μερικά προσφυγικά ανδρικά ραφτάδικα ! οπου διασκεδάζοντας με κρασί και μεζέ ρεφενέ , γινόντουσαν βραδιές μουσικής μυσταγωγίας με πρώτα μαντολίνα έναν ράφτη και έναν κουρέα !και στις κιθάρες βέβαια Κερκυραίοι και μη νομίσετε ότι ο ράφτης και ο κουρέας και οι Κερκυραίοι ήταν κατώτεροι του Φόν Κάραγιαν, δεν σήκωναν φάλτσο στο σπαθί τους!!!! εδώ πρέπει να πω ότι εμείς του κλασσικού τραγουδιού και του μπέλ -κάντο πριν μας συμφιλιώσει ο Μάνος

.Χατζιδάκις , σνομπάραμε αγρίως τους λαϊκούς δεν πατάγαμε σε εντευκτήριο ! όπου ακουγόταν μπουζούκι!!!

Μακριά από μας , λέγαμε οι τεκέδες !!!

Βέβαια όταν η ζωή σε παίρνει από το χέρι δεν σε ρωτάει τι θα τα κανείς τα όνειρα σου απλώς σου δίνει την ελευθερία να παραμείνουν όνειρα! και μπορεί να μην έκανα καριέρα σαν σοπράνο ωστόσο είχα πάμπολλες αποθεώσεις !!ιδού πώς και πού…. μία από αυτές ¨¨

Την πάρτα μου την έδωσε ένας κουρέας , μου την εδίδαξε όχι η δασκάλα μου Κ α Τζένη Πούλη αλλά ένας ταχυδρόμος! την όπερα του 1911 του Θεόφραστου Σακελλαρίδη <Περουζέ¨>. Κάπου στα Πετράλωνα σε μια μπακαλοταβέρνα του μπάρμπα Αντρέα που σερβίριζε μπακαλιάρο παστό , λύσσα σκέτη ,για να σηκώνει κρασί ! δύο άνδρες να κρατούν ένα τσουβάλι δεξιά αριστερά σε μια γωνιά , ήταν η κουΐντα !τα μαντολίνα κι οι κιθάρες να κουρντίζουν στο σόλ μινόρε και από πίσω από την κουΐντα στα πλάγια να ξεπροβάλει ο ταχυδρόμος ! φοβερός βαρύτονος 2 μέτρα άντρας και με στεντόρεια φωνή ν` αρχίζει

<Έλα Περουζέ, έλα να μας πείς ένα παραμύθι > και ν αρχίζω την….:Aρια <Νεράιδα του γιαλού>

Βαγγελίστρα μου σουξέ ! έγινε το σήμα κατατεθέν μου !

Βέβαια ετούτες οι βραδιές διανθίζονταν με πολλή ποίηση αλλά και ενσταντανέ από μια ξεκούρντιστη κιθάρα και να τραγουδά ένας , χαριτωμένα

σε στυλ ρετσιτατίβο , σόκιν !

Στιγμές άφθονου γέλιου , όπου τρώγαμε στο Πέραμα μαριδάκι τηγανιτό ανάμικτο με μπόλικα φύκια πεντανόστιμο , η η ιστορική Ντίνα κοντά στο Σταθμό Λαρίσης όπου όταν τρώγαμε τη σπεσιαλιτέ της , σουπιά τηγανιτή , στην καλοκαιρινή αυλίτσα της και θάμπωνε το φως από σκνίπα ,κ` ερχόταν η Ντίνα με μιά τρόμπα ! πάνω από τα κεφάλια μας να μας αγιάσει! η ο μεγάλος εραστής των κουτουκιών ο μέγιστος ηθοποιός μας Ηλίας Λογοθέτης που ήθελε στις 4 το πρωί να πεί< της Κολομπίνας το φιλί> και να τον συνοδεύω πρίμο στο ρεφραίν ,και να μου ψιθυρίζει στο < αίμα > στακάτο!!! Ε όλα αυτά ήταν τα αντίβαρα της καθημερινότητας μας που ήταν αρκετά σκληρή

Και αν είμαστε το σύνολο των ανθρώπων που γνωρίσαμε και ζωή είναι ΟΤΙ ζήσαμε μαζί τους , όπως γράφει ο Φώτης Γεωργελές στο Edito του , πολύ χαίρομαι που η υγεία, μου δίνει τη χαρά να θυμάμαι και να συνεχίζω…… ακόμα .

Υ Γ

Κάποιες αλυσίδες ! στην Αθήνα αναβιωμένων κουτουκιών πολύ ‘ in ‘και πολύ ‘gourmet ‘ με τίποτα δεν μπορούν να θυμίσουν το τότε , γιατί απλούστατα

οι εποχές και οι των γλεντζέδων παρέες …. εξέλειπαν .

nanajeann@yahoo.gr