Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Αττάλεια, στη νότια ακτή της Μεσογείου της Μ Ασίας .
Όταν ξέσπασε η μεγάλη καταιγίδα της Μικρασιατικής καταστροφής το 22 η διαταγή του σκληρού
Νουρετίν Πασά ήταν απόλυτα αυστηρή << δεν θα πάρετε τίποτα μαζί σας>>. Μέσα στο γενικό
χαλασμό και στην οδυνηρή έξοδο , βρέθηκε ένας νέος Αινείας της Τροίας και πήρε μαζί του
μόνο την εικόνα της Παναγίας- μιάς ως λέγεται εκ των τριών του Ευαγγελιστή Λουκά- εν ονόματι
12000 ψυχών , τη Τζίκο-Παναγιά τους , δηλαδή την Παναγία την Αταλλειώτισσα καταγόμενη από
τoν Κύκκο της Κύπρου ( η τρίτη του Ευαγελιστή Λουκά)
Λέγεται ότι τον Αύγουστο του 1361 ο Ρήγας της Κύπρου Πέτρος ο Α! τής δυναστείας Λουζινιάν
μετέβη στην Αττάλεια με όλη την αυλή του να προσκυνήσει την Παναγιά για την νίκη του επί των
Σελτζούκων Τούρκων.
Είναι πολλή μεγάλη η λατρεία και η πίστη για κάθε Ατταλειώτη για την Παναγιά τους και αυτό
ακολουθείται από γενιά σε γενιά..
Μεγάλο το ταξίδι της Παναγιάς και άρρηκτα δεμένο με το ποιμνιό της
Το 1922 με το πλοίο ‘’ Ιωάννης Άνδρου ‘’ φτάνει μαζι με 5000 ψυχές στην Ερμιόνη, η εικόνα
μεταφέρεται και τοποθετείται στον Αγιο Νικόλαο του Πύργου.
Το 1923 μεταφέρεται στον Άγιο Φίλιππο στο Θησείο
Οι Ατταλειώτες σιγά σιγά άρχισαν ν` ανασυγκροτούν τις ζωές τους, πολύ γρήγορα ξέφυγαν
από τις καταθλιπτικές παράγκες και έφτιαξαν σπίτια σε διάφορους συνοικισμούς της Αθήνας.
Στο τωρινό δήμο Ταύρου εγκαταστάθηκε το μεγαλύτερο πλήθος από Ατταλειώτες .
Οι σειρήνες του πολέμου βάζουν φρένο στα σχέδια που έχουν για την Παναγιά τους .Την έχουν
μεταφέρει από το 1929 κοντά τους στην ξύλινη εκκλησιά του Ταύρου στη Κοίμηση της Θεοτόκου
εκεί για όλους είναι η παρηγοριά τους
Όταν τα τύμπανα του πολέμου σιωπούν αναλαμβάνουν δράση και το 1945 συγκροτούν σύλλογο
Ατταλειωτών -Αλαγιωτών και πλέον σαν μεγάλοι νοικοκυραίοι αρχίζουν να κτίζουν μέγιστο
πετρόκτιστο ναό για να στεγάσουν την Παναγιά τους στον Ταύρο κοντά στο χώρο της ξύλινης
Κοίμησης της Θεοτόκου και κατορθώνουν την αποπεράτωση του .
Η παρουσία της εικόνας είναι δώρο Θεού γι` αυτούς όχι μόνο από θρησκευτική άποψη μα και από
κοινωνική , μας δίνει και σε μας της δεύτερης και τρίτης γενιάς ψυχική επανασύνδεση και
αλληλεγγύη . Από τον σύλλογο άρχισαν και οι πρώτες εκδρομές γιά τα μέλη του το 50 με αρχές 60
στην <<πατρίδα>>….. .
Κάθε δεύτερη εβδομάδα μετά το Πάσχα ,των Μυροφόρων ,γιορτάζουμε, την Τζίκο- Παναγιά μας
και ευτύχησα στα χρόνια του 50- 60 να ζήσω Ατταλειώτες φίλους του πατέρα μου να
γλεντούν στη γιορτή της όπως και άλλοτε , με σπάνιο νοικοκυριό και εδέσματα Ατταλειώτικα .
Εκεί άκουσα 12 χρονη, όταν φεύγαμε με τα πόδια για Μοσχάτο !και θυμάμαι ,
τον χαιρετισμό απο τους γεροντότερους που ήταν ακόμα ακμαίοι και χαμογελαστοί
και μας αποχαιρετούσαν όπως άλλοτε , να μας σταυρώνουν και να μας λένε
χαϊδευτικά GIKO ISMARLADIK (η Τζίκο Παναγιά μαζί σου)
Η ΤΖΙΚΟ ΠΑΝΑΓΙΑ με όλους . .
Ο θρυλικός παππούς μου ιερέας παπασέργιος με τον δεσπότη του στην περιφορά της εικό νας της Τζίκο - Παναγιάς το 1925 στο Θησείο
Νανά Ιωαννίδου nanajeann@yahoo.gr
UNITED STATES
