1954 : Το πλοίο των παιδικών μου χρόνων Tις εποχές του 50 οι ιαματικές λουτροπόλεις στην Ελλάδα έσφυζαν από ζωή. Οι άνθρωποι διέμεναν σε μεγάλα η μικρά ξενοδοχεία αλλά και σε απλά δωμάτια σ` αυτές τις λουτροπόλεις κάμποσες μέρες το χρόνο προκειμένου να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη υγεία τους .
Οι ιατρικές συμβουλές παρέχοντο επί το πλείστον από γειτόνους! Αυτό συνέβη και σε μάς. -Κε Γεράσιμε ,είπε μια γειτόνισσα στον πατέρα μου, καλέ , τι πάτε όλο στην Αιδηψό! Να έλθετε στο νησί μου , στη Νίσυρο μια κ έξω τ` αρθριτικά !
-Μετά χαράς Κα Μαρία ! είπε ο πατέρας.
Έτσι το καλοκαίρι του 1954 μαζί με την οικογένεια του θείου μου 8 άτομα συνολικά
σαλπάραμε από Πειραιά για Nίσυρο στα Δωδεκάνησα (3 καλοκαίρια) με το πλοίο της άγονης γραμμής και τ`όνομα του καραβιού ‘ ΆΝΔΡΟΣ ‘
Ήταν ένα μικρό κομψό πλοίο , βαμμένο κατάμαυρο , σου φάνταζε στιβαρό ,στα 13 χρόνια μου το φοβήθηκα πολύ !
Είχε 2 πανύψηλα άλμπουρα δεξιά κ αριστερά κατακίτρινα και μια τσιμινιέρα στο μέσον άσπρο –κίτρινη υπερμεγέθη που του έδινε παράλληλα μιά μεγαλοπρέπεια .
Η πλώρη του παράξενα κάθετη και η πρύμνη του πολύ κομψή που ανέμιζε στο κοντάρι του μια σημαία .
Ηταν πολύ αργοκίνητο και όταν έκανε τις μανούβρες στα λιμάνια των νησιών για να βάλει πλώρη ,το ζόρι του σου έκοβε την ανάσα! ατελείωτο κρά, κρά ,κρά !!τώρα έλεγες θ`ανοίξει και θα μας καταπιεί η θάλασσα!
Το δρομολόγιο της άγονης γραμμής ήταν Αστροπαλιά ,Πάτμο , Λέρο, Κάλυμνο, Κώ,
Νίσυρο , Σύμη, Τήλο, Ρόδο, Κάρπαθο ,Κάσο ,Καστελόριζο ,μετά επιστροφής .
Τότε τα νησιά αυτά εκτός της Ρόδου δεν είχαν μαρίνες ούτε προβλήτες και ασφαλώς δεν πρυμνοδετούσαν!
Την αποβίβαση και επιβίβαση των επιβατών και φορτίων την έκαναν με λέμβους στο ανοικτό πέλαγος του λιμανιού και στην όλη ταλαιπωρία , όταν ήταν ημέρα
στηριγμένοι εμείς στις κουπαστές , με τις ώρες κάναμε χάζι το βράδυ όμως, όπως όλα αυτά τα νησιά δεν είχαν ακόμα ηλεκτροδοτηθεί , όταν έφτανε το πλοίο στο λιμάνι , έβλεπες μέσα στ` άγρια μεσάνυκτα ξαφνικά , στο απόλυτο σκοτάδι να εμφανίζεται μια λέμβος μ`ένα φανάρι, με αλαφιασμένους ανθρώπους ανάκατα μ`εμπορεύματα ν` ανεβαίνουν σαν να ερχόντουσαν από τα τάρταρα της θάλασσας !
και άλλοι να περιμένουν με στωικότητα για να κατέβουν , για να τους καταπιεί κ`αυτούς η θάλασσα ….και το απόλυτο σκοτάδι
Φυσικά τότε οι άνθρωποι, εκτός εξαιρέσεων, ταξιδεύαμε κατάστρωμα και με κοφίνια! Μια χοντρή κουβέρτα κατάχαμα , μαξιλαράκια, σεντόνια, άλλες μικρότερες κουβερτούλες
2 πολυθρόνες ! μια μεγάλη βαλίτσα τσίγγινη με τα ρούχα μας και μια μικρότερη ξύλινη και το κοφίνι μας γεμάτο εφόδια τροφής για το ταξίδι , μπόλικα παξιμάδια , τυρί κασέρι , κεφτεδάκια , ντολμαδάκια ,μπισκότα για μάς τα παιδιά ,τυρόπιτες σπιτικές , ψωμί ,αυγά βραστά ,νεράκι .
UNITED STATES
