Είναι γεγονός ότι στην εποχή μας και ιδιαίτερα στην Ελλάδα του 2010, πολλοί πολιτικολογούν αλλά λίγοι έως ελάχιστοι ασχολούνται με την πολιτική. Η πολιτική στη δημοκρατία είναι πράξη καθημερινή, είναι δράση, αγωνία και συμμετοχή τόσο  των αρχόντων όσο και των αρχομένων. Είναι πρόταση που στηρίζεται στον ορθό λόγο για τα ζητήματα που αφορούν τον κοινό μας βίο και πολύ απέχει από  θυμικές εξάρσεις και «κραυγές» λογικά αστήρικτες. Το φάσμα του πάθους που φαλκιδεύει το γνήσιο χαρακτήρα της δημοκρατίας και νοθεύει την ιδανική της έκφραση δεν έχει θέση σ΄ αυτή.

 Επειδή, όμως, η ανθρώπινη φύση, σχεδόν ποτέ δεν εκφράζεται ιδεατά πολύ συχνά εμφανίζονται τέτοιες στρεβλώσεις στη λειτουργία του καλύτερου πολιτεύματος που έχει επινοηθεί, της δημοκρατίας και  δύσκολα μπορούμε να τις υπερβούμε.

Κι αν κάτι τέτοιο φαντάζει δυσκολοκατόρθωτο, εκείνο που πρέπει πάση θυσία να αντιπαλέψουμε, είναι ο λαϊκισμός. Μια εκτροπή της δημοκρατίας που απορρέει από την ελλιπή συμμετοχή των πολιτών στη δημόσια ζωή, λειτουργεί ως υποκατάστατο για την εξαπάτησή τους και εκφράζει μια γενικευμένη παρακμή στα δημόσια πράγματα. Παράλληλα, δίνει έδαφος στον πολιτικό αμοραλισμό, επιτρέπει  στους δημαγωγούς να εκτρέπονται να καθυβρίζουν και να συκοφαντούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και γενικότερα όσους σκέπτονται και δρουν με διαφορετικό τρόπο από τους ίδιους.

 Μέσα από τέτοιες πρακτικές που «ανθίζουν» ιδιαίτερα στις μέρες μας, ο πολίτης ετεροπροσδιορίζεται από τους πάσης φύσεως προστάτες, εξαπατάται, υποβαθμίζεται και παραμένει στο περιθώριο των εξελίξεων. Ζει σε μια κάλπικη και νοθευμένη κατάσταση που απαξιώνει τόσο τον ίδιο όσο και τη δημοκρατία ως πολίτευμα.

Χρέος, λοιπόν, όλων απέναντι σε μια τέτοια παρακμιακή λογική να κλείσουμε τους ασκούς του πάθους και του λαϊκισμού που οδηγούν στην καθυπόταξη του λαού και την περεταίρω πολιτική του απομόνωση, να αντιτάξουμε τη δύναμη του ορθού λόγου και των επιχειρημάτων στο δημόσιο διάλογο καθώς και τη συμμετοχή μας στα δημόσια πράγματα. Ιδιαίτερα τούτες τις κρίσιμες ώρες για την πατρίδα μας, αυτή η προσέγγιση δεν αποτελεί απλά μια επιλογή αλλά είναι η μόνη επιλογή, αν θέλουμε να ελπίζουμε σ΄ ένα καλύτερον μέλλον.

 

                                                          Χρήστος Μάνος

                                                              Φιλόλογος  

Με ιδιαίτερη λύπη και θλίψη αντικρίζει κανείς στα blogs (που σαν τα σταφύλλια ξεφυτρώνουν) τα άθλια υποβολιμαία πικρόχολα και κακόβουλα  σχόλια των ίδιων και ίδιων ανώνυμων  γνωστών – αγνώστων  συμπολιτών μας, γραφικών ενίοτε, οι οποίοι μέσα από την ανωνυμία τους εκφράζουν την αγανάκτηση τους  διότι το εξουσιαστικό σύστημα τοποθέτησε ακόμα έναν κομματικό παράγοντα σε θέση ευθύνης.

Δυστυχώς είναι ξεκάθαρο ότι το πρόβλημα σας δεν είναι πολιτικό αλλά προσωπικό και ως εκ τούτου δεν αφορά την κοινωνία ,  είναι δε  ξεκάθαρο ότι με νοοτροπίες  γιατί «εσύ» κι όχι «εγώ» δεν παράγεται καμιά πρόοδος και μαθηματικά το Μοσχάτο οδηγείται ,παράλληλα με την πορεία της χώρας στο απόλυτο μηδέν.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι πέραν από προσωπικό, το πρόβλημα σας είναι και τοπικό ενδοπασοκικό, που και πάλι  ακόμα περισσότερο δεν αφορά την τοπική κοινωνία.

Δεν είδα κανένα πολιτικό σχόλιο από κανέναν  ΑΝΩΝΥΜΟ ΣΟΣΙΑΛΕΠΩΝΥΜΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ  για το άθλιο σχέδιο Καλλικράτης (πυλώνα της εφαρμογής των μέτρων  Δ. Ν .Τ .) και το  πως μέσω αυτού του νόμου «τομή» ,όπως λέει και ο εθνοαποδομιστής  πρώην  δήμαρχος Πάρου,  θα αναπτυχθεί  το  Μοσχάτο και ο Ταύρος.  Έτσι αντί για παραγωγή πολιτικού πολιτισμού μέσα από τα BLOG σας ,βλέπουμε εκατοντάδες κακόβουλα σχόλια γεμάτα μίσος ,φθόνο ,διάθεση πολιτικής εξόντωσης και ότι πιο ποταπό και ταπεινό μπορεί να ξεράσει η ανθρώπινη φύση, για ένα συμπολίτη μας  ,με διαρκείς αγώνες στο χώρο σας, που μαζί με άλλους  εξαίρετους καθ όλα συμπολίτες μας  και συντρόφους σας ,αποτελούσαν και αποτελούν  τη ραχοκοκαλιά του περιβόητου ή μάλλον διαβόητου Κινήματος  σας.

Η επιλογή ενός συμπολίτη μας, σε μια θέση ευθύνης, επί της αρχής, αποτελεί τεραστία τιμή για την πόλη μας και τους κατοίκους της .

Ως εκ τούτου θα έπρεπε να δίνουμε συγχαρητήρια στον Αντώνη Μπούτση κι όχι χολή. Όπως περήφανοι νοιώθαμε και για προηγούμενους Μοσχατιώτες που είχαν καταλάβει θέσεις ευθύνης (αλήθεια πόσοι δεν τους χτύπησαν την πόρτα για μια εξυπηρέτηση!!!!). Επιτέλους  παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός μας έχει κάνει μετανάστης στη Σουηδία δε γίναμε ακόμα Σουηδία . Το μυαλό  το δικό του και της εξουσιαστικής του ομάδας δε τον βοηθάει να καθιερώσει τον ΑΣΕΠ ως ΤΡΟΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗΣ  ΚΑΙ ΓΙΑ ΘΕΣΕΙΣ ΕΥΘΥΝΗΣ και προτιμά τον πιο ανώδυνο του διαδικτύου. Στη δύσκολη  νέα τάξη που οδηγήθηκε η χώρα  από τους μεγάλους -κυρίως από τον άκρατο ΛΑΙΚΙΣΜΟ  των Σουηδών μεταναστών   και  των Οικονομολόγων καθηγητών στα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια-, είναι πράγματι δύσκολο να συμφιλιωθούμε με τοποθετήσεις στελεχών στη κρατική μηχανή.  Όμως  πρέπει η κρατική μηχανή  να στελεχωθεί . Αν ΔΙΑΦΩΝΟΎΜΕ,  ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΡΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΡΙΝΟΥΜΕ  ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ .      Την τεράστια χρησιμότητα    και ευκολία που μας παρέχει το διαδίκτυο, ως μέσω επικοινωνίας και άντλησης γνώσεων  ας την εκμεταλλευτούμε  σωστά κι όχι ως μέσο  για να βγάζουμε τα μάτια μας και τα απωθημένα μας.       Αντώνη  Μπούτση καλή επιτυχία στο έργο σου και εύχομαι  ανώνυμοι και επώνυμοι να μην σε χρειαστούμε προς αρωγή , καθ όσο θα εκτελείς τα νέα σου καθήκοντα…!!!

Όλοι μας κρινόμαστε Η ώρα της κρίσεως  πλησιάζει άλλωστε,  ουδείς στο απυρόβλητο μπροστά στο ακαταμάχητο όπλο της  ψήφου ,αλλά και της Λαϊκής κατακραυγής πλέον