Νέα απο το Μοσχάτο

Κωνσταντίνος Πηνιώτης, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Μοσχάτου

«Ξεκινάμε μια νέα προσπάθεια, σε έναν νέο Δήμο. Συντάσσομαι με τους Ενωμένους Πολίτες για την αλλαγή σε Μοσχάτο και Ταύρο στηρίζοντας την υποψηφιότητα του Βασίλη Σπανάκη. Θα βάλουμε τα δυνατά μας για να αλλάξουμε προς το καλύτερο τις ζωές των συμπολιτών μας. Με όρεξη για δουλειά, με μεράκι και με σηκωμένα τα μανίκια η Αλλαγή μπορεί να γίνει πραγματικότητα και κερδισμένοι να είναι οι ίδιοι οι πολίτες».


Βασίλης Γρούμπας, Δημοτικός Σύμβουλος Ταύρου

«Ο Καλλικράτης είναι μια πραγματικότητα, το ίδιο και η συνένωση του Ταύρου με το Μοσχάτο. Στο κοινό μέλλον των πόλεων μας ενώνω τις δικές μου δυνάμεις με την Παράταξη Ενωμένοι Πολίτες σε Μοσχάτο και Ταύρο και τον Βασίλη Σπανάκη. Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε την ποιότητα ζωής δύο δήμων που έχουν ξεχαστεί από την κεντρική εξουσία. Όλοι μαζί μπορούμε να διεκδικήσουμε όσα μας αξίζουν. Τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν τις τοπικές κοινωνίες δεν είναι σε κανένα κόμμα.                                                               Να καταργήσουμε τις κομματικές γραμμές.

Να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του χθες, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά.

Με ένα ψηφοδέλτιο διακομματικό, ενωτικό, που θα δουλέψει για τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών».


Σταμάτης Καζαντζής, Πρόεδρος Α.Π.Ο Φωστήρα

«Ταύρος και Μοσχάτο προχωρούν ενωμένοι. Στη νέα αυτή πραγματικότητα συντάσσομαι με την Δημοτική Παράταξη Ενωμένοι Πολίτες και τον Βασίλη Σπανάκη. Ανεξάρτητα, ακηδεμόνευτα, ασυμβίβαστα θα διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους συμπολίτες μας».


Γεώργιος Παπανικολάου, Αν. Μέλος Τοπικού Συμβουλίου Νέων Μοσχάτου

«Σε Ταύρο και Μοσχάτο προχωρούμε με τους Ενωμένους Πολίτες και τον Βασίλη Σπανάκη. Με νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, νέους τρόποι διοίκησης, νέα αντίληψη για την πολιτική και ρόλους για όλους αλλάζουμε τις πόλεις μας, αναβαθμίζουμε την ποιότητα ζωής όλων.»

Κουτούκια    κι άλλα ….  Παρεμφερή

Τώρα   που  η  παλιά  Αθήνα  έχει  οριστικά  χαθεί  και  οι  < γλεντζέδων  παρέες > τους  πάτησε  το  τραίνο! πρέπει να  καταθέσουμε  τις  μαρτυρίες  μας , μιας  άλλης  εποχής που ζήσαμε  όχι  νοσταλγώντας ,γιατί  η ζωή  προχωρά   μπροστά  χωρίς  να

μας  ρωτήσει και οι αλλαγές   είναι  ριζικές   και καθολικές ,  αλλά σαν μνήμες  μιας εποχής  που έφυγε  ανεπιστρεπτί

Από  τα  τέλη  του  1950 έως   το 67(  η χούντα  λεηλάτησε  τη  ζωή  μας και μετά το 73 -90  όλα σιγά  σιγά  άλλαζαν )   εκτός  των  μεγάλων  ιστορικών και πολιτικών  γεγονότων  , οι Αθηναίοι  ζούσαν την  καθημερινότητά τους  και   για  ανθρώπινη  επαφή και  επικοινωνία  είχαν  την   αυλίτσα  του  σπιτιού τους,  τις  γιορτές τους ,

τα  καφενεία - μόνο  τότε για  άνδρες  -  φούλ από πρεφαδόρους ! και

το Σαββάτο  επί το  πλείστον , μοναχικοί  άνθρωποι  και  φιλικές  παρέες έπρεπε  να ραντιστούν  με  οίνο  βαρελίσιο! και οι  τραγουδιστικές   παρέες   να ευφρανθούν από  αυτόν   και να  τραγουδήσουν  μέχρι  πρωίας .

Μιλάμε  για εποχές όπου ακόμα  δεν είχε δοθεί  αμνηστία  στους  πολιτικούς

κρατούμενους  (το 62  δόθηκε  και το  67  τους  ξαναμάζεψαν !)τηλεόραση δεν υπήρχε, ούτε τηλέφωνα  είχαμε ακόμα ,  και  πολλοί  ούτε  ραδιόφωνο

μια και όταν δεν είχες  να  πληρώσεις την συνδρομή του , ερχόταν ο  υπάλληλος  της ραδιοφωνίας  και στο  σφράγιζε!

Προς  τα τέλη  του  50 οι  άνθρωποι    προσπαθούσαν  ,  αυτά τα χρόνια ,να ζήσουν τις  οικογένειες  τους με πολύ απλά  πράγματα  ,έτσι τα  κουτουκάκια  ,οι μπακαλοταβέρνες  ,τα  υπόγεια καρβουνιάρικα που  πουλούσαν και κρασί ,

μ ένα κεφτεδάκι  ,λίγες σαρδελίτσες  παστές , πατατούλες τηγανιτές

αλλά και μπακαλιάρο τηγανιτό παστό και μαριδάκι προσπαθούσαν  να  ικανοποιήσουν  τον πελάτη! επειδή δε σε όλα αυτά  καθοριστικό  ρόλο έπαιζε το   καλό  βαρελίσιο  κρασί  για να μαζευτεί  η παρέα , αν δεν υπήρχε  μεζές , κανένα  πρόβλημα,  οι τσέπες !!!  όλων μας ήταν  από  λιχουδιές   γεμάτες !!! απο κεφτεδάκια έως στραγάλια  και φυστίκια   κι από  κορνεμπίφ  μέχρι   τυρο- κοπανιστή!!!

Σ`ολες  τις συνοικίες των  Αθηνών  από  Κηφισιά  ,κέντρο  Αθηνών ,  Πειραιά  μέχρι  τα ξύλινα  παραγκάκια του Περάματος  και από Νέα  Φιλαδέλφεια  μέχρι  το Καλαμάκι  Αλίμου < ων ουκ έστιν  αριθμός > τέτοιων   εντευκτηρίων!!!

Βέβαια  δεν  ένοιωσα   στα 18 μου να γίνω   κουτουκόβιος  ….  κρασοπατέρας ! όμως……..

Σαν  σπουδαστές  ωδείων  κλασσικού  τραγουδιού δύο  ήταν  τα  σπουδαστήρια  μας .

Οι χορωδίες της εκκλησίας   και αυτά τα  εντευκτήρια ! που πηγαίναμε με την  παρέα  μας   εδώ πρέπει να προσθέσω

και  μερικά  προσφυγικά  ανδρικά  ραφτάδικα  ! οπου διασκεδάζοντας  με κρασί και  μεζέ  ρεφενέ ,  γινόντουσαν  βραδιές  μουσικής    μυσταγωγίας  με  πρώτα  μαντολίνα έναν ράφτη  και έναν  κουρέα   !και  στις κιθάρες  βέβαια  Κερκυραίοι  και μη νομίσετε ότι ο ράφτης και  ο κουρέας και οι Κερκυραίοι ήταν  κατώτεροι του  Φόν  Κάραγιαν,   δεν σήκωναν  φάλτσο  στο  σπαθί  τους!!!!  εδώ  πρέπει να πω ότι εμείς του κλασσικού  τραγουδιού  και του  μπέλ -κάντο  πριν  μας  συμφιλιώσει  ο Μάνος

.Χατζιδάκις , σνομπάραμε  αγρίως  τους  λαϊκούς  δεν  πατάγαμε  σε    εντευκτήριο !   όπου   ακουγόταν μπουζούκι!!!

Μακριά από μας , λέγαμε οι   τεκέδες  !!!

Βέβαια   όταν η ζωή  σε παίρνει  από το  χέρι  δεν σε ρωτάει τι θα τα κανείς τα όνειρα σου  απλώς  σου δίνει την ελευθερία  να παραμείνουν  όνειρα! και μπορεί  να μην έκανα  καριέρα σαν σοπράνο  ωστόσο είχα  πάμπολλες  αποθεώσεις !!ιδού πώς και  πού…. μία από αυτές ¨¨